.

با کلمات قلنبه و سُلنبه ، اِدعای دانایی و خردمندی میکنند ، این موجوداتِ ساده هم به نافهمی محکوم ؛

بلند خندیدن نشونۀ عقل زایل  شده است ، پس تو هم موجود نافهمی هستی ؛

- چون در لغت نامۀ دانایان خنده ای وجود نداشت .

یک جفت گوش سالم کفایت میکند برای شنیدن عرایض یک نافهم ؛

پس گوش کن :

من نافهمم ، میخندم ، و این نافهمی را افتخار میدانم ، درستِه میدانم ؛ من نافهمم اما چیزهای خوب زیادی را میدانم .

- همین الآن بخند تا مزۀ مَلس نگینِ آفرینش بودن رو بچشی .

     من از غرور سرشارم ؛

 من از غرور سرشارم و تو نمیدانی  چه بهایی پرداخته ام ، تنها برای وجود یک حس، حسی که در این زمان بالغ شد ، خود خواه شد ، خود بین شد .

نه کلامی از مهر ، نه دردی ، نه صدای حتی یک آخ !

گریه نکن ، گریه ات شیشه غرور را ترک دار میکند ،

به ترحم ، به بخشش حتی فکر هم نکن ، غرور دلخور میشود ... !

من وتنهایی اِنهدام آمیز و وجود یک حس

وَ نقض هر آنچه در وجودم ، وجود دارد

- اجازۀ رشد اش را دادم،

- غذا به او دادم ،

 او قوت گرفت .

برنا و قوی، و من ناتوان از قدر ت او .

     من با غرورم انسانیتم رو باختم . 

پنج شنبه ، جمعه .... گذشت ، چه زود گذشت .... چقدر زنده بودم ؟؟؟؟؟!

این قلبم تو همۀ این مدّت ابعادش از یک مشت فراتر نرفته ، اما انگار زندگی من اونقدر وسیع شده که خودمو توش گم کردم ، فریاد ، فریاددددددددددد ، آهای تویی که یه روزی انسان خطابت میکردن ، الآن کجایی ؟

·        کمک کن ، کمک کن گمشدم ، شاید تو پیدام کردی !

ضجه ، گریه ، فغااااااااااان ، میشنوی : نه بزار به کارم برسم ، دیگه وقت شنیدن این طور اصوات رو ندارم ، اذانِ، میشنوی ؛ دارن اذون میگن ، ای بابا بزار به کارم برسم ، چقدر گیر میدی ... الآن با یه فرشته قرار دارم باشه واسه بعد ( ابلیس ) .

قلبت رو دزدیده ... قلبت رو دزدیده ... اما دارم میبینم نوری رو که وسعتش از یک بند انگشت بیشتر تجاوز نمیکنه ... این یعنی اونقدرها هم از هم دور نیستیم  ( خدا ) .

توضیح ؛ به خاطر کامنت بعضی از دوستان :

تو این دنیا ، با شرایط و فرهنگی که ما داریم زندگی میکنیم ، مسلماً چیزی به عنوان نماد خوبی مطلق و بدی مطلق نمیتونیم در نظر بگیریم ، پس تلفیق سپیدی و سیاهی باعث درک ضعفها و قوتها میشه ... دیگه خود دانید ... یا حق .