میگم : به خاطر چیزی که از جنس این زمین خاکی نیست ،

من خودم رو توصیف نمیکنم حقیقت زندگی تو این زمونه رو توصیف میکنم ،

چه امیدوار کننده و چه ناامید کننده حقیقت مثلِ یه فیله .

من هیچ وقت اون طور که صلاح میگه باش، زندگی نمیکنم ،

طوری زندگی میکنم که خودِ خودِ خودم باشم. 

میدونی زندگی واسه من مثل چیه ؟

مثل ماشین بازی کردن تو شهر بازی،

وقتی با ماشینی تصادف کنی با یه خندۀ بچه گونه ازش دور میشی ، این یعنی زندگی .

واقعیت ها برای من مهم نیستن ،

مهم تر از اونا آرمانهام هستن ، اعتقاداتم،

درسته همیشه گفتم وقتی حرف از دوست داشتن میزنم یعنی همۀ دنیارو با تمام خوبی و بدیش دوست دارم امّا استثنائی هم وجود داره ،

 استثناء یعنی خصوصی ؛

 خصوصی یعنی

 عطری که از محبوبۀ شب به مشامم میرسه ،

یعنی عشق ، یعنی قلبم ،

 احساسم ،

غرورم ،

 یعنی حرفایی که بین دو تا دوست رد

و بدل میشه ،

  خصوصی برای من محاورات نیست ،

  خصوصی یعنی

صدای شکستن شیشۀ قلبم رو کسی نشنوه ،

یعنی اشک مهتاب رو ببینی امّا دم نزنی ... .

  اینا اعتقادات من هستن ، اونقدر برام ارزش دارن

که زندگی تو این دنیا در مقابلشون برام ذره ای ارزش نداره .

مهم نیست ِبهِم چی میگن ،

به قول یه دوست : بزار بگن ، بگن این همون درختی بود که فقط و فقط شکوفه های تیغ میداد ،

من هیچ نیستم ! اما من خودم هستم ، مرجان .

 از حقیقت های قشنگ انسان بودن هم میگم ( چشمک ).

                       هفت رنگش میشود هفتاد رنگ